با جمله مستقیم رفتیم سراغ دعوت به حجاب

متنی که در ادامه میخوانید گفت‌وگویی با آغازکننده حرکت مردمی «من حجاب را دوست دارم» است . این گفتگو با نشریه همشهری دو انجام شده است و تیرماه94 در این نشریه منتشر شد. در ادامه متن این گفت وگو را میخوانیم 

حسن حبیب زاده از تبریزی‌هایی است که به قصد تحصیل راهی پایتخت شد و دست روزگار او را تهران‌نشین کرد.

 این روزها مستند زندگی شاعران و نویسندگان، با عنوان «فیروزه» در شبکه افق، به کارگردانی او در حال پخش است. در جشنواره امسال عمار هم مستند «جلال به روایت اسالم» درخصوص روایت‌های اهالی شهر کوچک اسالم از جلال آل‌احمد، شخصیتی که روزهایی از عمر خود را در این شهر گذرانده است و «یار مقابل» فیلم کوتاه داستانی با موضوع جمعیت از او در جشنواره شرکت داشت.

 

بهانه گفت‌وگوی ما با این کارگردان و مستندساز تبریزی که از قضا دستی در داستان‌نویسی هم دارد، حرکت مردمی «من حجاب را دوست دارم» بود. با او در یکی از روزهایی که در تبریز حضور داشت و در گردش عصرگاهی خیابان‌های تبریز، هم‌صحبت شدیم.

من حجاب را دوست دارم
من حجاب را دوست دارم

ایده اصلی «من حجاب را دوست دارم» از کجا متولد شد؟

چند سال پیش که بنابر عادت و پیشه‌مان برای دیدن فیلم‌های جشنواره فیلم فجر به محل اکران فیلم‌ها رفته بودیم، در کنار جمعی از دوستان دغدغه‌مند، با وضعیت نامناسب پوشش هنرمندان و علاقه‌مندان حاضر مواجه شدیم. بحث میان ما در گرفت که چطور باید به وظیفه امر به معروف و نهی از منکر در این جمع عمل کرد؟

 

یک سال پیش با دوستان هنری و رسانه‌ای جلساتی داشتیم با موضوع کلی امربه معروف و نهی از منکر. از تجربیات خودمان می‌گفتیم و تأثیراتی که روی خودمان و دیگران گذاشته بود. هدف اصلی آن جلسات شروع حرکتی اجتماعی بود که این فریضه واجب را به‌صورت گروهی انجام بدهیم.

 

موضوعات مختلفی را هم مطرح می‌کردیم و فقط مسئله حجاب نبود. بیشتر صحبت‌ها به حوزه نظری کار متوجه بود و کمتر از عمل بحث می‌شد. متأسفانه به‌دلیل مشغله‌هایی که داشتیم و برخی بحث‌های فرسایشی نظری، بین جلسات فاصله افتاد. نتیجه مهمی که آن تجربیات و بحث‌ها داشت این بود که زمینه‌های اجتماعی عمل به این فریضه برای همه مهیا و آماده نیست و ابتدا باید در این حوزه کار کرد.

 

جلسات برگزار می‌شد و نتیجه دلخواه حاصل نمی‌شد تا اینکه سوای آن جمع تصمیم گرفتیم از یک جایی کار را وارد حوزه عملی کنیم. ایده اولیه این بود که باید نشانه‌ای طراحی شود که به راحتی افراد حین انجام کارهای روزمره و رفت‌وآمدها حامل آن نشانه باشند؛ یعنی بدون اینکه وقت و هزینه خاصی پرداخت کنند و مواجهه‌ای صورت بگیرد، افراد نشان‌دار شوند و از این طریق اعتقاد و تفکری را بیان کنند.

 

البته پیش‌نیاز این طرح، تعریف و تبیین و ترویج آن نشانه بود که باید در رسانه‌ها اتفاق می‌افتاد. بعد از طرح این ایده با برخی از صاحب‌نظران و دوستان، به این نتیجه رسیدیم که استفاده از نماد و نشانه‌های غیرمستقیم در فضا و زمان کنونی، زمانبر و هزینه‎زاست و با توجه به سرعت ظهور پدیده‌های اجتماعی و آشکار و مستقیم بودن ناهنجاری‎ها، به معنی عقب‌افتادن از قافله است.

 

به جمله مستقیم‌تری رسیدیم؛ یعنی «من حجاب را دوست دارم». این شعار ویژگی‌های خوبی داشت که راضی‌مان می‌کرد. فردی که حامل این شعار است چه زن و چه مرد، غیر از این که در جامعه اعلام موضع می‌کند، معنی‌اش این است که من داخل میدان هستم و آماده کار.

 

چه محصولاتی توسط گروه من حجاب را دوست دارم تا به حال عرضه شده است؟

از محصـــولات اولیه ما طراحی برچسب‌هایی بودکه بشود روی شیشه ماشین‌ها زد؛ برچسب‌هایی که شعار «من حجاب را دوست دارم» روی آنها با ترکیب‌های رنگی متنوع چاپ شده باشد. با توجه به حضور تعداد زیاد خودروها درخیابان‌ها و رفت‌وآمدهای مکرر و ترافیک‌های طولانی به‌نظر می‌رسید که شیشه ماشین‌ها محمل خوبی برای دیده‌شدن این شعار باشد.

البته روی شیشه مغازه‌ها نیز می‌شود اینها را چسباند. 2 قطعه کلیپ داستانی تولید شده است، صفحه پر بازدید و پر طرفدار هم در شبکه اجتماعیو اینستاگرام داریم. برای آینده با استقبال خوبی که مشاهده کرده‌ایم، برنامه‌ها و کارهایی مدنظر داریم.

 

افرادی که راهبری این طرح را دارند چه کسانی هستند؟

افرادی که در این طرح همکاری می‌کنند، اکثرا فارغ‌التحصیل دانشگاه‌ها و دانشجویان هستند. مخصوصا فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های هنری پایتخت همکاری خوبی دراین طرح دارند. به‌عنوان مثال طراحی و چاپ این کار را آتلیه 3 در 4 به‌عهده گرفته که عموماً بچه‌های دانشگاه هنر هستند.

 

بچه‌های دانشگاه‌های مختلف هم در فضای مجازی فعالیت و ترویج را به‌عهده دارند. در حوزه رسانه‌های تصویری، هم از دانشگاه صداوسیما و هم دانشگاه‌های دیگر دوستانی اعلام آمادگی کرده‌اند. دوستانی هستند که نسبت به این مسئله دغدغه دارند و با توجه به وسع و توان خودشان گوشه‌ای از کار را به‌دست گرفته‌اند.

 

خدماتی که دوستان انجام می‌دهند با توجه به تخصص‌هایشان است و در مقابل این خدمات هم مبلغی دریافت نمی‌کنند و برخی از افراد نیز درکارهایی که کاملا غیرتخصصی و به‌اصطلاح اجرایی است، وارد می‌شوند و هر کمکی که از دستشان بربیاید انجام می‌دهند.

 

گروه‌های هدف شما در این طرح چه کسانی هستند؟

در وهله اول خانم‌های با حجاب جامعه؛ می‌خواهیم این گروه از خانم‌ها با دلگرمی کارشان را ادامه دهند و تأثیرگذار باشند. در وهله دوم خانم‌هایی که در عرف با حجاب و محجبه محسوب می‌شوند اما در اثر انفعالات اجتماعی و گروه‌های اثرگذار، نسبت به چادر یا حجاب سست عقیده شده‌اند.

گروه دیگر مخاطب ما کسانی هستند که چادری یا محجبه نیستند اما به همان دلیل انفعالات اجتماعی به آن خوش‌بین شده‌اند. ما می‌خواهیم سرعت بیشتری به چادری شدن این عده بدهیم.

 

چشم‌انداز شما برای گسترش این حرکت چیست؟

به‌شدت امیدواریم. آینده خوبی برای این حرکت دیده می‌شود. ما با توکل به خدا و توسل به ائمه‌اطهار کار را شروع کرده‌ایم و ادامه خواهیم داد. برای گسترش این طرح به 2 نکته توجه کامل داریم: اولا کار کاملا باید مردمی و خودجوش باشد و ثانیا نباید افراد و نهادهایی از سر دلسوزی وارد شوند و برای گسترش این طرح از شیوه‌هایی مثل اجبار و توزیع رایگان و بی‌برنامه استفاده کنند؛ هرچند این محدودیت‌ها باعث شود کار کند پیش برود.

 

به دفعات مکرر اتفاق افتاده که برخی سازمان‌ها و اداراتی که از بودجه عمومی کشور هزینه می‌کنند اعلام آمادگی برای کمک مالی یا خرید محصولات کرده‌اند اما قبول نکرده‌ایم، به جز یک مورد که تعدادی پیکسل به یک نهاد دادیم و آن هم زمانی که کاملا از طرح و محل توزیع مطمئن شدیم که البته هنوز هم فاکتورمان نقد نشده است (با خنده).

 

گفت‌وگویی از سیدهادی رضوی در همشهری دو [icon name=”sign-out” class=”” unprefixed_class=””]

با دکمه‌های زیر این صفحه را برای دوستان خود ارسال کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *